اگه تموم شه چی؟

هی میام به سمت کم کردن بدهیام حرکت کنم هی یه چاهی کنده می‌شه یا خودم می‌کّنم.

ول کن دیگه مرد. مگه نمی‌بینی چقدر این بار رو دوست سنگینه و چقدر این حس اضطرار همیشگی و طولانی مدت بنیان‌هات رو بهم ریخته؟

انقدر این روزا هی حالم بد می‌شه که دلم می‌خواد فقط تموم شه. بمیرم تمام.

به این فکر می‌کنم اگه یک لحظه یهو تموم شه چی می‌شه.

اگه رابطه‌م مثلاً خراب شه چی می‌شه؟ اگه من بزنم خرابش کنم چی؟

اصلا دوستش دارم؟ (فک کنم کم‌کم به ذره خوشم اومده ازش و اگه اذیتم نکنه می‌تونه گاهی بهم آرامش بده.)

از کار اخراج شم چی؟

اگه پدری مادری برادری بمیرن چی؟

خیلی مواقع جواب مامان بابا رو نمی‌دم یا دیر می‌دم. دلم نمی‌خواد. بعدش فکری می‌شم که چرا اینجوری شده‌م؟

اکثر مواقع دلم نمی‌خواد با بابا حرف بزنم یا ببینمش.

حتی نسبت به بیهوش شدنش هم بی‌حس بودم فقط گریه و نگرانی مامان مهم بود نه سلامتی بابا. (پدر گرامی موقعیتی درست کرده که انگار بودنش جلوی حل مشکلات رو می‌گیره. فکر کردن بهش انگار آوار یه برج رو می‌ریزه رو سرم.)

چون خودش رو مقصر کل زندگیش می‌دونم. حس می‌کنم هر کاری دلش خواسته کرده و ذره‌ای نه ما و نه مادرمون براش اهمیت داشته.

برای حال خودم نگرانم.

خیلی اوقات دیگه هیچی از زندگی نمی‌خوام. بسمه.

سه تا سی

امشب در حالی که حالم خیلی بده از خونه ع اومدم بیرون و ماشینم رو ندیدم. جاش اشتباه یادم بود. وحشتناک حالم بد شد. فکر کردم بردنش. می‌خواستم بشینم کف کوچه فقط گریه کنم.

خدا رو شکر جلوتر بود و سرجاش.

چقدر این روزا سختن.

می‌خوام سه سال بخوابم.

اینو که گفتم توجهم به این جلب شد که سه سال دیگه می‌شه سی سالم. عجیبه.

بغلت می‌کنم مامان.

مادر!

متاسفانه یا خوشبختانه این محدودیت و این سختی بار دیگه ما رو از هم جدا کرد. انگار تولد و زایشی مجدد در حال رخ دادنه. می‌دونم درد داره ولی اون‌جا دیگه خونه‌ی من نیست. دنیای بی‌رحمیه.

امیدوارم بدونی که چقدر دوستت دارم.

امیدوارم بتونم جوری متولد بشم که ارزش این دردها رو داشته باشه.

- بچّه‌ت

میم فاصله

مدام حس می‌کنم چیزهایی هست که بین من و م فاصله ایجاد می‌کنه. در تلاشم تا بفهمم چیه.

یکی از مهم‌ترین‌هاش همینه که نمی‌تونه ذوقم رو پاسخ بده. چه از اولین دیدارمون بعد از مدت‌‌ها دوری که من براش ذوق داشتم ولی اون حتی نگفت بغل کنیم همو. اینم من گفتم آخرش. (البته پی‌ام‌اس بود)

یا هر بار که یه پیام احساسی بهش می‌دم و فقط دوتا قلب برام می‌فرسته.

احساس می‌کنم کم حرف زدنش و ناشی بودنش در این زمینه شبیه مامانمه و اعصابم رو خورد می‌کنه.

نیاز دارم به احساسات پاسخ ببینم و ابراز بشنوم.

در کل حس نمی‌کنم که فکر می‌کنه به رابطه‌مون. مثلا وقتی به نحوی دلخورم کرده بعدش خیلی عادی می‌گذره ازش. در کل هیجان‌زده‌م نمی‌کنه.

هنوز بهونه‌ای برای درست دوستش داشتن ندارم و احساس امنیت کامل ندارم. 

چیزهایی که بینمون حس فاصله می‌ده.

م بالاخره اومده تهران. یه هفته ست که دوباره با هم در ارتباطیم. آخرین بار به خاطر اینکه گفت تصمیم داره در ادامه زندگیش شیراز بمونه کات کردیم. دلیلش هم این بود که همه خونواده‌ش اون سمت ساکنن و خیلی همو دوست دارن و به هم وابسته‌ن. منم دیدم تصمیمش اینه دیگه کاری ازم بر نمی‌اومد؛ قبول کردم که کات کنیم. این بار حتی شماره‌ش رو پاک کردم و تو اینستا آن‌فالوش کردم. از کانالم هم حذفش کردم. می‌خواستم قطع ارتباط کامل بشه. می‌خواستم بدونم که دیگه واقعا نیست. بذارم روند طبیعی مووآن بگذره و خودم رو اذیت نکنم. اما هفته پبش بهم پیام داد که به خاطر کلاس جواهرسازی اومده تهران و احتمالا حدود ۱۰ ماه تهرانه. نمی‌دونم بعدش چی بشه ولی دوست داشتم این تجربه اتفاق بیوفته. دوست داشتم بذارم بره جلو و نترسم از ابهام آینده. دوست داشتم از دلش یه تجربه کامل در بیارم که بتونم ازش یاد بگیرم و رشد کنم نه اینکه از قبل بگم نمی‌شه و نفهمم آیا اصلا شدنش خوب بود یا نه.

حالا اما بعد از یه هفته حس می‌کنم چیزهایی بینمون فاصله ایجاد می‌کنه. (از دید من البته) به هر حال در هر ارتباط بالغانه‌ای تضادها و فاصله‌هایی وجود داره و خب باید بهشون فکر کرد؛ اگر می‌شه حلشون کرد، اگر لازمه باهاشون کنار اومد و اگر نمی‌شه و نیازه باید تموم کرد. الان خام‌تر از اونم که بفهمم این چیزایی که فاصله ایجاد می‌کنن در کدوم دسته‌ها هستن.

- نمی‌دونم هنوز دقیقا به چیزی پیش خودم استناد کنم برای دوست داشتنش و برای اینکه به خودم ببالم که کنارمه. در این زمینه در لحظه حس می‌کنم با کسی خوشحالم که در چیزی سرآمد باشه یا اونقدر در حال خلق و تکاپو باشه که بتونم تماشاش کنم و افتخار کنم. یه مقدار رزومه‌ایه انگار برام. دانشگاه خوب خوندن و جای خوب کار کردن مثلا بهم حس ارزش می‌ده. یه دلیلش هم اینه که اکثر آدمای اطرافم از این دسته‌ن و موضوع دیگه اینه که تا به حال تجربه بودن با یه همچین آدمی رو نداشته‌م و از دور برام جذاب بوده‌ن.

+ البته که علاقه‌ش به حل موضوعات بینمون و تلاش معقولش واقعا ستودنیه برام. اینکه به هر حال هر بار چیزی پیش اومده به نحوی حلش کردیم. و اینکه گوش می‌ده و واقعا تغییر می‌ده. دوستش دارم.

- کم حرف و کم‌ماجرا بودنش؛ من تشنه شنیدنم، تشنه شنیدن ریز روزمره آدما خصوصا که اون آدم زیدم باشه. اما م خیلی کم حرف می‌زنه و خب کم هم ماجرا خلق می‌کنه واسه روایت کردن. تو گفتگو باهاش به بن‌بست می‌خورم.

+ البته که به وضوح داره هر روز بهتر می‌شه ولی خب در کل این ویژگی کم‌حرف بودن در وجودشه.

- پرنسس بودنش. جالبه‌ها برام ولی به شرطی که کنترل شده باشه. مثلا اینکه خیلی غذاها رو دوست نداره واقعا سخته. تقابلش با من که با همه چی اوکیم داستانه. و حالا در افق خیلی بلند مدت، حس می‌کنم در قالب خانواده عجیب می‌شه. مثلا حس می‌کنم اگه یه روزی بچه داشته باشیم من می‌خوام ولش کنم تو کوچه تجربه کنه بزرگ شه اون می‌خواد تو پر غو بزرگش کنه. از طرفی این که حس می‌کنم به خیلی چیزا حساسیت داره باعث می‌شه به این فکر کنم که در آینده به قدر کافی نمی‌تونیم دیوانه بازی در بیاریم و آزادانه زندگی کنیم. اونجوری که آینده زندگی خودم رو می‌بینم.

- مشکل درونی من با دوست داشته شدن: نمی‌دونم چیه ولی من هنوز نتونسته‌م بپذیرم که می‌تونم واقعا دوست داشته بشم. نسبت به علاقه م به خودم هم اینسکیورم. نمی‌تونم قبول کنم و غرق بشم در اینکه دوستم داره. البته که کم صحبت کردنش و مهارت کمش در صحبت عاطفی بی‌تاثیر نیست. و اینکه مدت زیادی نیست که با همیم و هنوز عادت ندارم. 

- دقیق نمی‌دونم فایده این رابطه برام چیه. باز اینم یه جورایی ربط داره به همون رزومه‌ای دیدن.

+ آرامشی که بهم می‌ده رو دوست دارم. 

+ اینکه کنارش کم‌کم دارم حس می‌کنم خودم باشم رو دوست دارم. جایی حس بد بهم نمی‌ده عموما کنارمه.

+ تحسین‌هایی که ازم می‌کنه رو دوست دارم. اینکه همه نوشته‌هام، صحبت‌هام و نحوه حرف زدنم براش قشنگه خوشحالم می‌کنه.

- اینکه ته ذهنم هست که بالاخره در آینده می‌خواد برگرده شیراز و قراره تهش یه جایی تموم شه حس ناامنی بهم می‌ده.

- درست نمی‌دونم چیا ما رو به هم نزدیک می‌کنه. تفریح و برنامه مشترک چندانی به ذهنم نمیاد. از کاراش هم بهم نمی‌گه. مثلا اگه تو فضای تک بود به خودی خود کلی حرف داشتیم با هم بزنیم. (برای همینه که مدتیه که حس می‌کنم تهش با پارتنری از این فضا خوشحالم و احتمالا ازدواج کنم)

 

 

 

 

 

 

 

این قلب چیه واقعا

تقریباً مطمئنم اینکه انقدر هنوز اون آدم یادمه و بهش فکر می‌کنم یه نوع مشکله.

تازه آدمیه که حتی از نزدیک هم ندیده‌مش.

من حتی یادمه ماشین ایرانش چی بود و چه رنگی بود؛ خوب توییتش رو یادمه.

یه ام‌وی‌ام کوچیک سفید بود؛ هر بار که تو خیابون می‌بینم یادش میوفتم.

یه مشت کاش

کاش یکم فقط یکم خونه پدری بزرگ‌تر بود و برمی‌گشتم و این بار رو از رو دوش خودم برمی‌داشتم

کاش یکم فقط یکم جا داشتم تو این کره خاکی

کاش حداقل حساسیتم کمتر بود

کاش حداقل یکم بی‌تفاوت بودم

کاش حداقل خونه کنار اتوبان نبود

کاش حداقل زودتر درست سر کار رفتن رو جدی گرفته بودم که الآن انقدر سخت نباشه

کاش حداقل این هم‌خونه ما همدل بود

خیلی سخته این روزا

کاش حداقل یه جایی دلم بند بود

کاش بلد بودم احساساتم رو

 

بازم شکر که کارم زیباست

آدماش دوست‌داشتنی

 

من چرا انقدر برام سخته؟

کاش یکی بود الآن صحبت می‌کردیم. اما چی می‌گفتم؟

ساعت دوازده شبه‌؛ تو پارک محل نشسته‌م و علاقه‌ای ندارم برم خونه. 

آخی و

«آخی»
تنها چیزی که می‌تونم بعد از نگاه به تصویر زیسته انسان بگم.

دور دور دور

نگاهت که می‌کردم، محو تماشا می‌شدم. تحسین‌برانگیز بودی. خودت که یک دنیا، رفتارت هم یه دنیای دیگه‌ای از زیبایی بود.

کارهایی که برای خلق زندگیت کرده بودی و می‌کردی، هویتی که داشتی، دوستی‌های باقدمتی که حتی بعد از ایران رفتنت حفظ کرده بودی، عکس‌هایی که می‌گرفتی، حتی نحوه غر زدنت برام زیبا بود.

چرا یادم نمی‌ره؟ چون لابد کسی به اون زیبایی نمی‌شناسم هنوز. نمی‌دونم.

وقتی دارم اینو می‌نویسم دلتنگم ولی غمگین نه. فعلا این فقدان داره منو جوری بزرگ می‌کنه که لذت می‌برم. درد داره ولی لذت بخشه. امیدوارم در جای درستش بتونم کنار کسی باشم و از تماشای هم لذت ببریم، همونقدر که اون برای من تحسین‌برانگیزه منم براش باشم.

ناتوان

یه روزی به خودم اومدم، به زندگیم نگاه کردم و دیدم حتی اگر تو هم بودی من نمی‌تونستم باشم. من نمی‌تونستم عاشقت باشم. نمی‌تونستم تکیه‌گاهت باشم.
امروز، این فرش رو دارم برای تو می‌بافم. برای روزی که بودی.