سه تا سی

امشب در حالی که حالم خیلی بده از خونه ع اومدم بیرون و ماشینم رو ندیدم. جاش اشتباه یادم بود. وحشتناک حالم بد شد. فکر کردم بردنش. می‌خواستم بشینم کف کوچه فقط گریه کنم.

خدا رو شکر جلوتر بود و سرجاش.

چقدر این روزا سختن.

می‌خوام سه سال بخوابم.

اینو که گفتم توجهم به این جلب شد که سه سال دیگه می‌شه سی سالم. عجیبه.

بغلت می‌کنم مامان.

مادر!

متاسفانه یا خوشبختانه این محدودیت و این سختی بار دیگه ما رو از هم جدا کرد. انگار تولد و زایشی مجدد در حال رخ دادنه. می‌دونم درد داره ولی اون‌جا دیگه خونه‌ی من نیست. دنیای بی‌رحمیه.

امیدوارم بدونی که چقدر دوستت دارم.

امیدوارم بتونم جوری متولد بشم که ارزش این دردها رو داشته باشه.

- بچّه‌ت